Nintendo zit de laatste tijd in een hachelijke positie, kijkend naar wat er reeds uitgekomen is dit jaar zou je al zeggen dat de Nintendo’s console quasi dood is. Met Zelda en een eventuele Kirby kan het toestel voor velen al bijna in de kast gestoken worden. Toch lijkt er uit onverwachte hoek een nieuwe poging te komen om Wii-bezitters een reden te geven om hun console terug af te stoffen en de controller nog eens op te pakken. En wat je met Xenoblade Chronicles in handen zal krijgen, dat zul je niet gauw willen loslaten.
Vanwaar al die commotie?
Monolith Soft is hier vrij ongekend, maar dat maakt niet dat Xenoblade Chronicles geen oog gegund is. Amerikanen weten wel degelijk wat ze moeten missen en met hun mislukte ‘Operation Rainfall’ protest om deze en twee andere games naar hun regio te krijgen is het aan Europa om te bewijzen dat er wel degelijk een markt is voor dit soort games in het Westen. Dat het wel degelijk games zijn om voor te vechten, kan je in deze review lezen. Xenoblade Chronicles is een speciaal game en dat zullen we even uitleggen.
Xenoblade Chronicles is een pure fantasy RPG zoals we ze graag zien komen. Twee titanen, Bionis en Mechonis, hebben lang een groots gevecht gestreden, maar zijn door de tand des tijd bevroren geraakt. Bionis is het thuisland van de mensen oftewel het Hom volk, waartoe onder andere hoofdpersonage Shulk behoort. Mechonis daarentegen herbergt de Mechons, vijandelijke machines voor de Hom. Deze mechanische wezens kunnen echter enkel verslagen worden door het Monado-zwaard, iets wat je gelukkig met Shulk kan hanteren. Hijzelf, zijn beste vriend Reyn en nog enkele anderen zullen doorheen het avontuur moeten samenwerken om de Mechonis te verslaan.
Het verhaal is groots en goed geschreven te noemen, soms zelfs wreed, want er zijn wel degelijk grote plot-twists doorheen het verhaal. Wees ook klaar om pijnlijke momenten mee te maken. De hoofdstukken zijn ingesproken om meer sfeer in het spel te steken en al zijn sommige stemmen wat vreemd door de Britse accenten, toch past het allemaal wel degelijk in elkaar. Zelfs tijdens gevechten durven personages te praten en dat zorgt wel voor meer inleving tijdens de strijd.
De wereld en zijn panorama
Wat er ook voor zorgt dat je in het spel gezogen wordt, is de artistieke wereld waarin Xenoblade zich afspeelt. De Wii mag dan wel geen krachtpatser zijn en de game kon nog wel mooier geweest zijn op de HD-consoles, toch laat Xenoblade zien dat Nintendo’s console nog enkele prachtige taferelen kan tevoorschijn toveren. De landschappen die je tegenkomt zien er stuk voor stuk geniaal uit en alles wat je ziet kun je wel degelijk bezoeken zonder laadtijden. Waar je in andere RPG’s vaak even moet wachten vooraleer je in een stadje of een nieuw gebied komt kan je in deze game gewoon doorlopen. Enkel in grotten of basissen kunnen er kleine wachttijden ontstaan, maar zelfs die zijn heel kort te noemen.
Mocht je zin hebben om meer dan enkel het hoofdverhaal te zien, kun je gerust nieuwe gebieden bezoeken of mensen helpen door opdrachten voor hen op te lossen. Dit zorgt ervoor dat deze 50 uur durende game met enkele uren kan gerekt worden, je meer te weten komt over de wereld en een sterkere relatie krijgt met je vrienden of andere kompanen die je vergezellen. Dankzij het helpen van de mensen zul je ook meer geld en ervaring opdoen, wat wel eens handig kan zijn voor de confrontaties die jou te wachten staan.
