De inquisitie slaat terug in Dragon Age: Inquisition

[gespeeld op pc]

Na het teleurstellende Dragon Age II leed de RPG-gigant Bioware aan gezichtsverlies. Door een matig verhaal, veel gerecycleerde omgevingen en een minder combat-systeem verloor de game al de magie die zijn voorganger Dragon Age: Origins naar voren wist te brengen. Dat is jammer, want Dragon Age was een van de meest veelbelovende IP's van de vorige generatie. Ondertussen zijn we echter begonnen aan een nieuwe generatie en het is dan ook duidelijk dat de ontwikkelaar schoon schip wil maken. Dragon Age: Inquisition bevat een gezonde dosis ambitie en vooral een erg indrukwekkende wereld.

In Dragon Age: Inquisition speel je als de Herald of Andraste, de grote held die als enige de rifts kan sluiten die overal in Thedas verschijnen en die de wereld bedreigen. De grote boosdoener gaan we uiteraard niet onthullen, maar aangezien je het nogal moeilijk op je eentje kan opnemen tegen deze snoodaard heb je in deze game een eigen inquisitie. In de praktijk betekent dit dat je een uniek kasteel hebt, dat je een leger ter beschikking krijgt en dat er terug een extra laag customisatie aanwezig is die nog zo afwezig was in de voorgaande game. Je kan in je kasteel tevens praten met al de verschillende leden van de inquisitie en wanneer je nood hebt aan wat entertainment kan je gewoon plaats nemen op je eigen troon om te gaan beslissen over het lot van het vele misdadige gespuis dat gearresteerd werd door jouw soldaten.

Een ander belangrijk onderdeel van jouw inquisitie is de oorlogstafel. Daar beslis je namelijk naar welk gebied je zal trekken om de aanwezigheid van jouw leger er te versterken en om enkele missies uit te voeren. Daarnaast kan je jouw raadsleden - Cullen, Leliana en Josephine - gebruiken om operaties uit te voeren in Orlais en Ferelden. In zijn kern is het vergelijkbaar met de missies uit Assassin's Creed waar je geld en andere beloningen kreeg door jouw assassijnen de wereld in te sturen. In Dragon Age: Inquisition is het echter wel een tikkeltje ambitieuzer. Naast de gebruikelijk beloningen heeft het ook opnieuw een impact op het verhaal en de wereld. Zo hebben we Cullen op missie gestuurd om een burgemeester te vinden die zijn zieke burgers heeft doen verdrinken. Wanneer de missie afgesloten was, werd de burgemeester naar ons kasteel gebracht waarna we mochten beslissen over zijn lot. Het is slechts een van de vele voorbeelden, maar het toont wel hoe alles met elkaar verbonden is.

De oorlogstafel is trouwens opgesplitst in twee grote gebieden - Orlais en Ferelden. Op hun beurt zijn beide gebieden dan nog eens opgesplitst in een tiental zones met daarnaast een stuk of honderd operaties voor de raadsleden. Je krijgt dus wel meteen het gevoel dat er veel te doen is in de wereld van Dragon Age: Inquisition. Vanaf een bepaald punt in het verhaal speel je tevens een heel pak nieuwe zones vrij waardoor je bijna niet meer weet wat doen. Je krijgt als het ware een overvloed aan keuzes, een gevoel dat we de laatste jaren wat hebben gemist in de meeste RPG's. 

De echte fun begint natuurlijk pas wanneer je een van vele gebieden op de oorlogstafel uitkiest om er naartoe te trekken. Dan pas zal je beseffen hoe indrukwekkend deze game eigenlijk wel niet is. Na een korte uitleg van je verkenner over het gebied word je losgelaten om de landmassa te exploreren. Je loopt wat rond, verslaat enkele bandieten, ontgrendelt een kamp her en der en misschien zelfs een fort. Je bent trots op jezelf, tot wanneer je je realiseert dat je net slechts 10% van de volledige zone hebt ontdekt. Inderdaad, Dragon Age: Inquisition is groot. Immens groot. Net wanneer je denkt dat je een zone hebt uitgespeeld, gooien ze er vaak nog een heel stuk bovenop. Het valt vaak zelfs nogal moeilijk te geloven hoe groot alles is, zeker als je weet dat we hier nu maar praten over één enkele zone en dat er zo een stuk of tien in de volledige game zitten. Je kan makkelijk 6 à 8 uur nodig hebben om een zone volledig uit te spelen.

Een groot stuk land is natuurlijk niet het belangrijkste, je hebt ook inhoud nodig, een manier om de speler geëngageerd te houden. Ook op dat vlak stelt deze game echter niet teleur. Meer nog, ze hebben een slimme manier bedacht om de speler altijd het gevoel te geven dat hij voortgang boekt. Zo heb je een influence- en power-systeem dat in werking treedt wanneer je rifts sluit, zijmissies tot een goed einde brengt, land claimt en forten overneemt. Met influence kan je nieuwe perks op de oorlogstafel kopen zoals een grotere inventory, een extra defensieve bonus of de mogelijkheid om zowat ieder slot te ontgrendelen in de spelwereld. Power heb je dan weer nodig om nieuwe gebieden en missies vrij te spelen. Gezien zowat alle randactiviteiten je belonen met power, heb je dus steeds het gevoel dat je nieuwe dingen vrijspeelt.

De avontuurlijke speler heeft ook niet te klagen. Er zijn namelijk heel wat puzzels en geheime gebieden te vinden in Orlais en Ferelden. Het zorgt er voor dat je een extra reden hebt om de map volledig te exploreren, want bepaalde puzzels zitten zo goed verstopt dat je er makkelijk overkijkt. Om je een voorbeeld van de puzzels te geven: er is een astrologische puzzel die meermaals opduikt. Door een reeks punten met elkaar te verbinden moet je een sterrenteken vormen, zonder dat je dezelfde lijn tweemaal gebruikt. Meestal is het niet zo moeilijk, maar af en toe zit er toch een doordenker bij. Vervolledig je alle sterrentekens in een gebied, dan ontdek je een geheime grot met daarin allerlei speciale loot. Een ander voorbeeld van een meermaals opduikend object is een paal met een schedel erbovenop waardoor je kan kijken en geheime shards kan vinden. Met die shards kan je dan naar een geheime tempel gaan die gelegen is in de oasis van de woestijn. 

Wat we bovenal ook heel graag zien is de impact van jouw inquisitie op de wereld. Door bepaalde kampen of forten te veroveren, zullen alle vijanden van dat gebied niet meer spawnen. Je krijgt dus echt het gevoel dat jouw inquisitie dat gebied heeft overgenomen. Dezer dagen zijn er heel wat open wereld RPG's waar de vijanden eindeloos blijven spawnen en je dus nooit het gevoel krijgt dat je een gebied hebt veroverd of dat je echt een impact hebt. Het is dus erg leuk om een RPG te spelen die dat eindelijk nog eens verandert. Daarnaast geeft het ook gewoon een gevoel van voldoening wanneer je een volledige zone hebt verkend en zowat alle grote forten onder leiding staan van de inquisitie.