Dragon Quest is één van die reeksen die al jaar en dag meegaan. Zolang zelfs dat we nu al een remake kunnen krijgen van het zevende deel, omdat dat ook alweer 25 jaar geleden verscheen. Toen nog voor PlayStation (en meer dan een decennium later ook op 3DS en mobiele toestellen). Vandaag kan je Dragon Quest VII spelen op pc, PS5, Xbox Series X|S en Switch 2. Maar is het wel de moeite om deze RPG 25 jaar na datum weer vanonder het stof te halen?

In Dragon Quest VII Reimagined stap je in de schoenen van de protagonist, een jongen die in een klein vissersdorpje woont in een wereld die blijkbaar bestaat uit een enkel eiland. Wanneer je samen met je vrienden Prince Kiefer en Mirabella op avontuur gaat, blijkt er al snel meer aan de hand te zijn. Doorheen het verhaal zal je een hoop nieuwe eilanden ontdekken, eerst in het verleden en daarna in het heden.

The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon arriveert op de Nintendo Switch 2 met een bijna onmogelijke opdracht. Deze nieuwe episode vormt geen losstaand avontuur, maar een sleutelmoment in een JRPG-saga die al meer dan twintig jaar en ruim een dozijn games overspant. Falcom mikt hier duidelijk op voortgang richting een grote finale, maar doet dat op een manier die tegelijk indrukwekkend, overweldigend en soms frustrerend is. Trails Beyond the Horizon is een rijk, inhoudelijk sterk spel, maar ook eentje dat regelmatig struikelt over zijn eigen gewicht.

Het verhaal pikt de draad weer op na Trails Through Daybreak II en plaatst je midden in de Calvard Republic, waar de wereld zich opmaakt voor de eerste bemande ruimtevlucht. Dat uitgangspunt geeft de reeks een frisse invalshoek en verbindt technologische vooruitgang met politieke spanning en verborgen agenda’s. Tegelijk grijpt Falcom deze gebeurtenis aan om meerdere verhaallijnen samen te brengen. Je volgt niet alleen Van Arkride, maar ook terugkerende hoofdpersonages als Rean en Kevin, elk met hun eigen route en perspectief. Dat versterkt het gevoel dat de saga naar een kruispunt toewerkt, maar het zorgt er ook voor dat het tempo vaak wordt afgeremd door constante perspectiefwissels.

Ik ben recent groter en – onvermijdelijk – duurder gaan wonen. In ruil daarvoor bedong ondergetekende bij zijn levensgezel één niet-onderhandelbare voorwaarde: carte blanche voor een eigen gameroom. Geen mancave vol neonlicht en koelkasten vol energiedrankjes, maar een functionele ruimte om een verloren gewaande gamehobby nieuw leven in te blazen. En zo stond er plots een bescheiden racesim-set-up, klaar voor lange avonden virtueel asfalt. Naast ontelbare rondjes in de vertrouwde simtitels die al langer furore maken in het genre, was er vooral één game waar ik naar uitkeek: Project Motor Racing. Niet alleen vanwege de expertise van de ontwikkelaars, maar ook door de beloftes. Maar zoals zo vaak blijkt de afstand tussen belofte en uitvoering groter dan een rempunt op koude slicks.

Ontwikkeld door Straight4 Studios, ontstaan uit de resten van het geannuleerde Project Cars 4, positioneert Project Motor Racing zich nadrukkelijk bij het serieuzere werk binnen het racegenre. De ontwikkelaars, met veteraan Ian Bell op kop, hebben de afgelopen maanden hoge verwachtingen gewekt met beloftes over realistische physics, een gevarieerd racewagenaanbod en een sterke focus op authenticiteit. Na uitgebreide tests op Xbox Series X, zowel met stuur als met controller, moeten we echter concluderen dat de game in zijn huidige staat  nog te veel structurele problemen heeft om volledig aan die gemaakte beloftes te voldoen. Project Motor Racing bevat zeker potentieel, maar voelt bij (en inmiddels ook een maand na) release onaf en inconsistent. Om maar te zeggen: iets banaal als een raceradar is nog maar net toegevoegd via de zoveelste patch.