De Diablo-reeks bestaat al meer dan vijftien jaar en is volgens velen een van de reeksen die je moet gespeeld hebben. Ondertussen zijn de eerste twee delen al een tijdje hun glans verloren en daarom staat Diablo 3 nu ook in de winkelrekken te pronken. Het project waar Blizzard erg lang mee bezig geweest is, is eindelijk speelbaar. De oude rotten onder ons zullen ongetwijfeld naar de lancering uitgekeken hebben. Blizzard heeft zelf grif toegegeven dat men met deze game niet wou innoveren, maar een “perfect uitgevoerde” game op de markt wouden brengen. Met die gedachtegang van lead designer Jay Wilson in ons achterhoofd, zijn we begonnen aan onze opstand tegen de demonische legioenen die Sanctuary bedreigen.
Hoewel de vorige zin de aftrap geeft van een stukje achtergrondverhaal, moet er meteen worden gezegd dat mensen die een echte RPG verwachten met diepgaand verhaal, op hun honger zullen blijven zitten. Het gaat er in de Diablo-games steeds hetzelfde aan toe: jij bent de held en moet het uiteindelijk opnemen tegen het allergrootste kwaad. Je pakt geleidelijk aan sterkere vijanden aan over vier grote hoofdstukken, met elk verschillende eindbazen om tot slot een episch gevecht aan te gaan met de baas van al het gespuis dat je ondertussen een kopje kleiner hebt gemaakt. Het verhaal vindt nog steeds plaats in Sanctuary, je passeert en begint zelfs nog steeds in Tristram. Om spoilervrij te blijven, zullen we vermelden dat er nog steeds een hele hoop bekende personages uit de vorige games in voorkomen en daar houden we het dan ook bij. Kortom, op veel vlakken gaat de game hetzelfde aanvoelen als de vorige twee, niet alleen qua gameplay, maar ook qua verhaal en setting.
Je zal doorheen deze review dan ook merken dat er veel overeenkomsten zijn met de vorige games, wat ook te verwachten was volgens de aankondigingen van Blizzard. Zij willen immers de fans van de oude games niet teleurstellen en willen de nieuwe generatie fans laten proeven van wat het was om een Diablo-game te spelen. Veel jongere gamers hebben zich immers nooit gewaagd aan de reeks, omdat het nu eenmaal van 2001 geleden is dat de laatste expansion van Diablo 2 verscheen. Daardoor kan je wel spreken van een gebrek aan innovatie, maar langs de andere kant blijft de kern van de game hetzelfde en krijgt het hier en daar verbeteringen. Er zaten namelijk enkele frustrerende momenten in de vorige Diablo-games, die Blizzard heeftproberen weg tewerken. Langs de andere kant is en blijft het echt wel Diablo. Als de vorige games je niet konden smaken of het genre zegt je niets, dan gaat deze game daar zeker geen verandering in brengen.
Mine, mine, mine …
Een van de belangrijkste aspecten aan dit soort games is de zogenaamde item fever. Dat betekent dat je als speler bijna koortsachtig op zoek gaat naar betere uitrusting voor je personage. Daardoor kan je weer makkelijker grotere vijanden aan, waardoor je nog betere uitrusting krijgt en zo blijft het maar doorgaan. De vijanden vliegen je werkelijk rond de oren en af en toe laten die dan dat ene zwaard of schild vallen waar je al een tijdje naar op zoek was. In de vorige game werden er online boss runs gedaan om de beste gear te verzamelen in zo kort mogelijk tijd. Deze keer wil Blizzard echter dat je door de hele game speelt om je loot te verzamelen, wat hen aardig gelukt is door het concept van speciale groepjes vijanden. De zogenaamde “special” of “rare” encounters zijn groepjes van drie of meer vijanden die veel sterker zijn dan de rest. Ze hebben steeds hun eigen speciale eigenschappen (affixes), wat bepaalt hoe moeilijk ze neer te halen zijn.
Het is een leuke twist die er voor zorgt dat je soms zit te gillen als een klein meisje op Skype of TeamSpeak wanneer je toevallig een groepje tegenkomt in Hell difficulty met de woorden “Waller Molten Frozen Mortar” eronder bijvoorbeeld. Je wordt dan bevroren terwijl er mortier-vuurballen naar je hoofd geschoten worden en er nog eens lava onder je voeten zit. Je wil dan weglopen en ineens staat er een muur voor je neus die je volledig insluit met diezelfde beestjes. Het zorgt ervoor dat je hart even sneller gaan slaan en je meestal enkele keren doodgaat. Het eindresultaat mag er wel wezen: variatie, uitdaging en voldoening wanneer je ze eindelijk neerkrijgt. Deze groepjes vijanden laten ook de beste loot vallen, waardoor je ze ook echt gaat opzoeken.
De zogenaamde online experience
Je las hierboven ook al dat de game online multiplayer heeft. De wereld van Sanctuary te lijf gaan met vrienden is er veel makkelijker op geworden. Je hebt een friends list en kan gewoon op hun naam klikken om hun game te joinen terwijl zij al een tijdje bezig zijn. Dat is handig, maar er is wel een groot nadeel aan: je moet steeds online zijn als je wil spelen. Offline play bestaat niet meer anno 2012 bij Blizzard. Dat is er gekomen om verschillende redenen: cheaters tegengaan, meer controle hebben over de game zelf aangezien alles op de servers van Blizzard gebeurt en ook om de verkoop van items in de game te kunnen regelen. Bij Diablo 2 ontstond er namelijk een ware heksenketel aan illegale verkoopsites waar mensen soms bedrogen werden. Blizzard wil daar met haar eigen Auction House verandering in brengen, maar dat komt later in het artikel aan bod.
Het online spelen zit erg goed in elkaar. Je vrienden kunnen al veel verder zitten in de game. Je kan in de meeste gevallen gewoon samen spelen, hoewel het niet aangeraden is als het verschil in level te groot is. Deze keer is het maximum level 60 en niet 99. Op 30, 50 en 60 kan je respectievelijk overstappen van de normale moeilijkheidsgraad naar Nightmare, Hell en Inferno. Er is al heel wat te doen geweest rond de moeilijkheidsgraad van Diablo 3 en de meeste hardcore fans zijn er nog niet van overtuigd dat de game moeilijk genoeg is. Wat ons wel al opviel, is dat de eerste en tweede moeilijkheidsgraad in principe heel goed te doen zijn als je weet waar je mee bezig bent. De nodige uitdaging voor de echte fans komt pas in Hell en Inferno.
Je kan ook nog steeds gewoon zelf aan de slag en op je eentje de game uitspelen, maar eens je in de hogere moeilijkheidsgraden terecht komt, zal het toch aangewezen zijn om samen te spelen. Voor mensen zonder gaming vrienden, zijn er de public games. Een druk op de knop en je wordt samengezet met mensen die hetzelfde gedeelte van de game willen spelen. Het lootsysteem in deze derde game zorgt er ook voor dat je niet meer als een gek op de gevallen loot moet gaan drukken. In de tweede game viel de loot namelijk voor iedereen en diegene die het snelst was, kon met de hele buit gaan lopen. Deze keer krijgt ieder zijn eigen items, wat een hele grote verbetering is.
