Xenoblade Chronicles X
Niet zo lang na de release van de Wii U besloot Nintendo om het project van Monolith Soft, X, voor het eerst aan de wereld te tonen. De reactie van velen was erg positief, aangezien de studio met Xenoblade Chronicles – door velen gezien als de beste JRPG van de vorige generatie – het genre terug leven wist in te blazen. Meer dan twee jaar later is het zover en is Xenoblade Chronicles X eindelijk binnen handbereik. Weet men opnieuw de lat hoger te leggen op de kleine console van Nintendo?
Zij die verwachten dat Xenoblade Chronicles X een directe sequel is op Chronicles, mogen alvast hun verwachtingen bijschaven. Monolith Soft ziet de game namelijk als een ‘spirituele opvolger’, wat concreet betekent dat enkel een aantal aspecten en gameplay-mechanics herkenbaar zullen zijn. Qua opzet pakt Xenoblade Chronicles X het daadwerkelijk anders aan. Een ontzettend grote en uitgestrekte wereld, vol gevaar en visuele pracht, ligt namelijk voor de speler klaar om naar believen verkend te worden.
In Xenoblade Chronicles X mag je zelf een hoofdpersonage aanmaken. Jij zal namelijk samen met enkele andere mensen de aarde weten te ontvluchten in een gigantisch ruimteschip. Helaas weten de aliens, die de aarde verwoest hebben, het schip bij te benen en te laten crashen op de onbekende planeet Mira. Tot overmaat van ramp blijkt de planeet allesbehalve een warm onthaal voor de mensheid te zijn, met alle gevolgen vandien.
Daar waar Xenoblade Chronicles vooral een focus legde op het overleven en het bovennatuurlijke, heb je in X meer te maken met een combinatie van overleven en enkele typische menselijke problemen en thema’s die zelfs in onze hedendaagse werkelijkheid de nodige discussies zouden opleveren. Het verhaal in X mag misschien geen rollercoasterrit zijn zoals diens spirituele voorganger, maar bevat desalniettemin enkele stevige verrassingen, epische momenten en voor sommigen ook misschien wel wat stof tot nadenken.
Xenoblade Chronicles X is groot, ontzettend groot. Als we ontzettend groot en uitgestrekt zeggen, dan bedoelen we ook echt wel dat de game gigantisch is. Qua oppervlak laat praktisch elke open world game, inclusief The Witcher 3 en Fallout 4, ver achter zich. De reden voor het gigantisch oppervlak en een ongeziene verticaliteit zijn natuurlijk de mechs, waarover we weldra heel wat te vertellen hebben. Het feit dat je deze hele wereld perfect kan verkennen en doorkruisen zonder ooit maar één laadscherm (enkel bij het starten van een cutscene, het fast travellen of het betreden van je home instance) tegen te komen, toont aan dat de ontwikkelaar alles uit te Wii U heeft geperst om de beleving en exploratie zo aangenaam mogelijk te maken.
Terwijl Xenoblade Chronicles bestond uit een aantal uitgestrekte velden en hubs, aangevuld met een vrij lineair verhaal, hebben we in Xenoblade Chronicles X te maken met een meer MMO-achtige opzet. Het verhaal wordt verteld in een heel aantal hoofdstukken die steeds voortgang in de vorm van exploratiepercentage of het voltooien van bepaalde sidequests (meestal typische MMO quests zoals het het doden van bepaalde monsters of verzamelen van speciale objecten) vereisen. Dit zorgt enigszins voor wat fragmentatie of progress gating en niet iedereen zal zich waarschijnlijk in deze beslissing kunnen vinden, maar tegelijkertijd word je op die manier ook wat gedwongen om de planeet Mira daadwerkelijk te verkennen.
Het is sowieso een goed idee om niet enkel focussen op de main quests, maar ook de affinity quests en side quests ook te spelen, vermits ze het hoofdverhaal met heel wat achtergrondinfo en character development aanvullen. Xenoblade Chronicles X mag dan ook door zijn opzet misschien wat minder memorabele personages bevatten dan diens voorganger, maar zij die heel veel optionele quests voltooien zullen toch wat leuke momenten meemaken.
De gameplay in X is zo goed als volledig gebaseerd op hetgeen we reeds uit Chronicles gewoon zijn, namelijk dat je nog steeds realtime vecht met behulp van diverse skills en aanvallen. Een goede kennis en timing van deze zogenaamde arts is zeker van belang, vermits je nu gebruik kan maken van dubbele cooldowns, nieuwe combo’s, een overclock systeem en het gebruiken van een welbepaalde art op een specifiek moment je van een stevige heal kan voorzien.
Monolith Soft heeft dus toch flink gesleuteld aan het geheel om alles zo vloeiend en uitgebreid mogelijk te maken. De UI mag bijvoorbeeld in de eerste uren wat overweldigend zijn, maar geeft netjes alle info weer die je nodig hebt om een gevecht tot een goed einde te brengen. Je personage kan zich via bepaalde skill trees specialiseren in bepaalde rollen (focus op ranged, balans tussen range en melee, tank, …) en deze kunnen, wanneer je niet in combat zit, naar hartenlust aangepast en veranderd worden. Het is eigenlijk allemaal een beetje te veel om op te sommen, maar men is er zeker in geslaagd om deze JRPG van een ijzersterk combat systeem te voorzien, iets waar je sowieso gebruik van zal moeten maken wanneer je de sterkste monsters in het spel wil verslaan.
De hoofdattractie van Xenoblade Chronicles X zal ongetwijfeld wel het feit zijn dat je een mech kan besturen. Deze worden skells genoemd en krijg je ongeveer in de helft van het verhaal, wat betekent dat het toch wel een 20 à 30 uren zal duren. Misschien lijkt dit op het eerste zicht een vreemde keuze, maar de beloning en het gelukzalige gevoel wanneer je eindelijk een skell krijgt, is bijgevolg wel ontzettend groot. De game voelt dan zelfs aan als een geheel nieuwe ervaring op een geheel nieuwe schaal, zeker wanneer je nadien nog eens het zogenaamde Fly Pack krijgt.
Al de kilometers die je voordien te voet moest afleggen en de onbereikbare plaatsen liggen dankzij de skells plots in handbereik. Skells komen in verschillende formaten en bevatten allemaal unieke stats met nog eens de mogelijkheid om ze van 8 verschillende wapens te voorzien. Ook qua combat laten ze zich heerlijk besturen, wat onder meer te danken is aan het zeer goede camerasysteem. De game biedt namelijk tal van cameraopties aan, waardoor het mogelijk is om stevig uit te zoomen en de actie van een grotere afstand te bekijjken. Het is bovendien ook mogelijk om een soort van camerabol de lucht in te gooien en vanuit dat standpunt de wereld rondom je te aanschouwen.
