Pandamie in World of Warcraft: Mists of Pandaria
Mensen die al vanaf 2005 meedraaien in het virtuele Azeroth herinneren zich wellicht nog het gevoel dat je kreeg wanneer je eindelijk die ene baas had verslagen. Eindelijk dat ene wapen bemachtigde. Paraderen in Orgrimmar/Stormwind met je purperen outfit en aanbeden worden door spelers van zowel level 60 als 30. Van zero naar hero, een karakter uit het niets opwerken naar een held(in) die allerlei gevaren trotseert met zijn of haar trouwe guild, noem het wat je wil, maar het concept leek aardig te werken. Datzelfde concept lijkt de dag van vandaag nog altijd de grootste drijfveer te zijn achter de [nog steeds] populaire MMORPG World Of Warcraft. Toegegeven, de ijzersterke formule is sindsdien serieus afgezwakt, maar de kern weet nog altijd miljoenen spelers te lokken. Terecht zelfs, want ondanks alle veranderingen door de jaren heen blijft World Of Warcraft een zekere aantrekkingskracht behouden die weinig andere MMO's bezitten. Ook in het hart van Pandaria is diezelfde aantrekkingskracht opnieuw te vinden.
Dat Blizzard de strijd tussen Horde en Alliance weer wil doen opleven is al merkbaar vanaf de eerste stap die je zet in Pandaria. Nog voor je op je dooie gemak kan beginnen questen, speelt er zich namelijk een helse strijd af tussen beide facties. Afhankelijk van de factie die je speelt, zal je de basis van de tegenpartij vanuit de lucht aanvallen. Een intro die meteen de toon zet voor de rest van deze expansie. Dit alles gebeurt natuurlijk in de achtertuin van het nieuwe Pandarenras, een situatie die de nodige spanning met zich meebrengt. Tel daar nog wat voorspellingen, profeten bij en een panda die je meeneemt op zijn reis naar het beste bier en je hebt een idee van het verhaal.
Blizzards keuze om ditmaal de Pandaren te gebruiken als nieuw ras, werd op zijn zachtst gezegd niet door iedereen gesmaakt. De panda's leken voor vele mensen een grap, hét bewijs dat World Of Warcraft de slechte kant op gaat. Onterechte kritiek zo blijkt, want de Pandaren en het bijhorende verhaal brengen een zekere kwaliteit en diepte die al jaren zoek is bij de quests van World Of Warcraft. Het is duidelijk dat de vele jaren ervaring in het genre zijn vruchten begint af te werpen op de omgevingen, de karakters en hun quests. De afwerking hier overtreft eerdere expansies als Cataclysm en Wrath Of The Lich King zonder enig probleem. Het systeem zelf is ook geperfectioneerd. Quests waar je 30 tijgers moest slachten of 10 items moest verzamelen – die slechts om de vijf keer weten te droppen – zijn drastisch gereduceerd.
Dat soort quests is natuurlijk niet volledig verdwenen, maar de doelstellingen ervan zijn zo gekozen dat het questen zelden aanvoelt als een sleur – een probleem dat bij eerdere expansies wel aanwezig was. In de plaats daarvan ontdek je continu nieuwe gebieden en ben je een actief deel van het verhaal, eentje dat ditmaal trouwens een pak meer in-game cutscènes bevat. Variëteit is tevens ook aanwezig, met quests waar je bij momenten achter het vizier van een sniper-geweer komt te zitten en zelfs een ondode vrouw moet beschermen als aap. Quests als deze weten de weg naar level 90 wat interessanter te maken, maar worden wel spaarzaam gebruikt om niet al te storend over te komen.
Verder ben je natuurlijk niet gelimiteerd tot het uitvoeren van quests op weg naar level 90, want de gebruikelijke dungeons zijn uiteraard ook nog aanwezig. Zo kan je op level 85 zelfs al aan de slag in twee verschillende dungeons, Stormstout Brewery en Temple of the Jade Serpent. Die eerste is een heuse brouwerij, waar de enige echte Chen Stormstout – bekend van Warcraft III – een rolletje in speelt. Bij de tempel krijg je dan weer de opdracht om de kwaadaardige Sha Of Doubt uit te schakelen, oftewel de fysische manifestatie van 'wantrouwen'. Dit klinkt misschien wat vreemd voor mensen die niet bekend zijn met Pandaria, maar het houdt dus in dat elke Sha een fysische vorm is van negatieve emotie(s), zoals angst, haat en woede. Komt perfect van pas in een expansie waar allerlei negatieve emoties zich mengen in een factiestrijd, nee?
Het speciale aan bovenstaande dungeons is trouwens de link met het verhaal, want beide dungeons staan ook in het continent Pandaria. Dat betekent dus dat je dungeon eerst zal verkennen als questgebied, waarna de dungeons dienen als extra invulling van het verhaal. Het zorgt er dus voor dat de buitenwereld en de dungeons beter worden verbonden. Dit wordt natuurlijk wel een beetje verpest als je meteen dungeons gaat doen via de Looking For Group tool, aangezien men dan evenementen zal gebruiken die normaal pas gebeuren na het uitspelen van elk questgebied. Een tikkeltje vreemd dus, want dit had makkelijk vermeden kunnen worden door een slotje te plaatsen op die dungeons totdat je een bepaalde quest hebt afgehandeld. Gelukkig is dit probleem wel minder merkbaar in de latere dungeons, zoals bijvoorbeeld Siege of Niuzao Temple. Die zone blijft wel gerelateerd aan enkele quests, maar het eigenlijke gebied wordt afgezonderd tot je de dungeon betreedt.
