REVIEW | The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon op Switch 2 toont de kracht van een langdurige franchise

The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon arriveert op de Nintendo Switch 2 met een bijna onmogelijke opdracht. Deze nieuwe episode vormt geen losstaand avontuur, maar een sleutelmoment in een JRPG-saga die al meer dan twintig jaar en ruim een dozijn games overspant. Falcom mikt hier duidelijk op voortgang richting een grote finale, maar doet dat op een manier die tegelijk indrukwekkend, overweldigend en soms frustrerend is. Trails Beyond the Horizon is een rijk, inhoudelijk sterk spel, maar ook eentje dat regelmatig struikelt over zijn eigen gewicht.

Het verhaal pikt de draad weer op na Trails Through Daybreak II en plaatst je midden in de Calvard Republic, waar de wereld zich opmaakt voor de eerste bemande ruimtevlucht. Dat uitgangspunt geeft de reeks een frisse invalshoek en verbindt technologische vooruitgang met politieke spanning en verborgen agenda’s. Tegelijk grijpt Falcom deze gebeurtenis aan om meerdere verhaallijnen samen te brengen. Je volgt niet alleen Van Arkride, maar ook terugkerende hoofdpersonages als Rean en Kevin, elk met hun eigen route en perspectief. Dat versterkt het gevoel dat de saga naar een kruispunt toewerkt, maar het zorgt er ook voor dat het tempo vaak wordt afgeremd door constante perspectiefwissels.

Die trage opbouw merk je bijna meteen. Trails Beyond the Horizon neemt uitgebreid de tijd voor dialogen, uitleg en allerhande interacties, vaak tot het punt waarop je vooral aan het lezen bent in plaats van spelen. Lange conversaties, herhaling van bekende informatie en een enorme cast maken het lastig om de focus te houden, zeker als je niet alle voorgaande games nog scherp in het geheugen hebt. Hulpmiddelen zoals het Timely Terms-systeem helpen je om lore bij te spijkeren, maar nemen de fundamentele complexiteit niet weg. Dit blijft een game die van jou verwacht dat je voorbereid bent.

Wanneer het verhaal eindelijk vooruitgaat, voel je wel waarom fans al zo lang bij deze reeks blijven. De cast is groot maar grotendeels interessant, en de typische Trails-mix van politieke intrige, persoonlijke drama’s en over-the-top anime-momenten werkt opnieuw. Naarmate je dichter bij het einde komt, volgen de onthullingen en confrontaties elkaar sneller op. Je merkt duidelijk dat Falcom hier bouwt naar iets groters. Dat alles mondt uit in een stevige cliffhanger, die je als fan prikkelt, maar tegelijk bevestigt dat dit vooral een overgangsdeel is zonder afgerond verhaal.

Qua gameplay merk je dat Falcom verder verfijnt wat in de Daybreak-games werd geïntroduceerd. Gevechten beginnen vaak in real-time, waarbij je vijanden kunt aanvallen, ontwijken en vaardigheden kunt gebruiken voordat je overschakelt naar klassieke turn-based combat. Dat systeem voelt inmiddels vlot en goed geïntegreerd aan. Nieuwe toevoegingen zoals Awakening, ZOC en Shard Commands geven je extra tactische opties en maken vooral moeilijkere gevechten spannender. In boss fights komt dit systeem echt tot zijn recht, waarbij timing, positionering en beurtvolgorde het verschil maken.

Toch blijft de actie wat oppervlakkig. Tegen standaardvijanden volstaat vaak brute kracht, waardoor je soms het gevoel krijgt dat het turn-based gedeelte eerder een verplicht nummertje is dan het hart van de ervaring. Als je echter de diepte induikt met Orbments, party-opstellingen en buffs, ontdek je nog steeds één van de meest flexibele en bevredigende combatsystemen binnen het genre. Het Orbment-systeem geeft je veel vrijheid om personages naar je hand te zetten zonder te verzanden in eindeloze menu’s, wat een duidelijke sterkte blijft.

Naast het hoofdverhaal krijg je opnieuw een overvloed aan optionele content voorgeschoteld. Side quests, 4SPG-missies en Connection Events zorgen voor extra context en karakterontwikkeling, al voelen sommige systemen dit keer minder betekenisvol aan omdat ze weinig invloed hebben op het hoofdverhaal. De terugkeer van Grim Garten, een optionele dungeon modus, biedt je een welkome afwisseling als je vooral wil focussen op combat en progressie. Tegelijk kan deze modus repetitief aanvoelen en het tempo verder vertragen, zeker wanneer je verplicht wordt om er tijd in te steken om verder te kunnen.

Technisch laat Trails Beyond the Horizon een sterke indruk na op Switch 2. Je krijgt een grotendeels stabiele 60 fps, zowel in docked als handheldmodus, met een scherpe beeldkwaliteit en eindelijk goed leesbare tekst. Animaties zijn zichtbaar verbeterd en grote aanvallen zien er spectaculair uit zonder het scherm te overladen. De inconsistentie in voice acting waarbij sommige scènes volledig zijn ingesproken en anderen niet, blijft vreemd. Erg storend wordt dat gegeven echter nooit. Ook de soundtrack draagt opnieuw sterk bij aan zowel de rustige als de epische momenten.

Alles samen voelt Trails Beyond the Horizon voor jou aan als een game die tegelijk vooruit wil en op de rem staat. Je ziet duidelijke stappen richting een finale, interessante nieuwe ideeën en verfijnde systemen, maar je voelt ook hoe het trage tempo en de overvloed aan ballast het geheel soms afremmen. Als trouwe fan krijg je hier zonder twijfel een essentiële episode voorgeschoteld, maar als je hoopt op een strakker en toegankelijker JRPG-avontuur, vraagt dit spel veel geduld.