Het voorbije weekend heb ik meermaals met verbazing naar de reacties op The Last of Us Part 2 moeten kijken. Als fan van de games en reviewer van het tweede deel was ik benieuwd naar de impact van de game. Ik verwachtte natuurlijk heel wat negatieve reacties, aangezien ik zelf in mijn review al aanhaalde dat niet iedereen even blij zou zijn met de richting die het verhaal op gaat. Toch ben ik van mening dat “het internet” er bij de release van de game (opnieuw) in is geslaagd zijn eigen mening irrelevant te maken.
SPOILERS: Dit artikel bevat GEEN spoilers voor The Last of Us Part 2.
Laat me om te beginnen nog eens herhalen dat ik geen enkel probleem heb met mensen die The Last of Us Part 2 niet goed vonden. Niet iedereen moet elke game die ik goed vind ook goed vinden, of omgekeerd. Ik mag dan wel al tien jaar ervaring hebben als gamejournalist (en ongeveer 30 jaar als gamer), dat wil niet zeggen dat ik de waarheid in pacht heb. Dit artikel gaat eigenlijk ook niet over The Last of Us Part 2 an sich (want de game dient enkel maar als spreekwoordelijke druppel), maar eigenlijk over een segment van het internet dat er steevast in slaagt op zo’n manier te reageren dat je eigenlijk enkel nog maar met je ogen kan rollen.
“Waar ik een probleem mee heb is de ongenuanceerde bagger.”
Waar ik een probleem mee heb is de ongenuanceerde bagger die ik de voorbije dagen heb zien voorbijkomen. Dat was eigenlijk al voor de release begonnen, want door een aantal lekken – die ik pas nadat ik de game had gespeeld heb bekeken – was er al een bepaalde mening gevormd over de game. Naughty Dog had immers een paar harde beslissingen gemaakt, die niet bij iedereen in goede aarde zijn gevallen. Opnieuw begrijpelijk, alleen vormden de lekken een slechte doorsnede van het verhaal en het idee dat Naughty Dog had. Daar je volledige mening op stoelen, was nogal vreemd.
De finesses van een verhaal (of het nu om een game of film of boek gaat) zijn niet te omschrijven in een paar lijntjes van een lek. Je kan je wenkbrauwen wel fronsen bij de korte samenvatting, maar de impact van een verhaal is pas te vatten in zijn geheel. Een korte inhoud van Schindler’s List, Saving Private Ryan (dat qua expliciet geweld zich ook niet meteen inhield) of zelfs de boeken van A Game of Thrones zullen de volledige verhaallijn ook geen eer aandoen.
Bij de release was die frustratie duidelijk nog niet weggeëbd. Uren na de launch stond het internet al vol met negatieve reviews, vaak op basis van één moment. De vraag “heb je de game gespeeld?” hoefde meestal niet gesteld te worden, aangezien het nooit mogelijk was dat al die gamers toevallig de game een dag of twee eerder hadden gekregen en zo al heel het verhaal hadden gekregen.
Die groep werd jammer genoeg nog aangevuld met een aantal mensen die een probleem hadden met de geaardheid van Ellie of vonden dat Naughty Dog bestaat uit een bende “social justice warriors” die “alles door onze strot proberen te duwen.” Stel jezelf op dat moment de vraag of “personage X” vervangen door een ander personage met een andere geaardheid, een ander geslacht of lichaamsbouw dezelfde reactie zou opleveren. Is dat niet het geval, dan scheelt er wel degelijk iets aan die gedachtegang. Moet elk personage eruit zien als Lara Croft of gekleed zijn als Nariko uit Heavenly Sword?
“Jij bepaalt niet hoe een verhaal moet lopen.”
Voeg dat allemaal samen en je krijgt op Metacritic een beeld waarbij 100 “professionele” reviews een score van gemiddeld 95 opleveren en pakweg 25.000 user reviews uitkomen op 39. En dan is de score al terug een beetje gestegen sinds het eerste weekend. Het mag duidelijk zijn: The Last of Us Part 2 werd “review bombed”.
The Last of Us Part 2 werd zo de volgende game/film/serie (nee, niet enkel gamers zijn er schuldig aan) die vanuit een groep arrogante “fans” werd aangepakt. Dat is immers nog het triestigste, meestal gaat het in dit soort gevallen over fans van het origineel. Fans van de boeken die een film of serie afkraken of fans van een game die een sequel tot op de grond afbreken (vooral en veelal omwille van bepaalde accenten of wat in se gewoon details zijn), het wordt schering en inslag.
Vaak vinden ze dat ze daar het recht toe hebben. Als fans denken ze eigenaar te zijn van het verhaal en de personages. Gaat iets niet de kant op die zij willen, dan komt er al snel een disproportionele reactie vanuit het publiek. Mag je dan niet teleurgesteld zijn? Natuurlijk mag dat, maar jij bepaalt niet hoe een verhaal moet lopen. Als je dat wil, dan schrijf je zelf je verhaal of smijt je wat fan fiction op het internet. Je kan ook gewoon afhaken, hoe jammer je dat ook mag vinden. Bij games geldt dan weer de gouden regel dat je geen pre-orders plaatst als je niet kan leven met een mogelijke teleurstelling.
“Het is op zo’n momenten dat ik geen moer meer geef om de mening van het internet.”
Meestal komen zo’n reacties ook rond dezelfde verhaalelementen: een personage dat sterft of een geliefde relatie van twee hoofdpersonages die op de klippen loopt. Het is onvoorstelbaar hoe vaak fans van iets dat niet kunnen verkroppen. Zijn we dan echt allemaal zo wanhopig op zoek naar een “happy end” dat we elke andere richting als onaanvaardbaar beschouwen?
Nogmaals, ik heb geen enkel probleem met het slecht vinden van een verhaal, zeker als je er dan een gefundeerde mening over geeft. Daar gaat dit allemaal niet over. Ik heb wel een probleem met “fans” die vinden dat zij en enkel zij mogen bepalen wat er met een personage mag gebeuren. Volgt de schrijver of bedenker dat niet, dan wordt hij op de brandstapel gegooid en is het boek, de film, de serie of de game plots het slechtste van het slechtste.
Uiteraard zijn er ook verhalen met slechte plotwendingen, met deus ex machina-oplossingen om toch maar iets te verantwoorden en ga zo maar door. Daarover gaat dit ook niet meteen, want de klachten gaan (in het geval van TLOU en de andere voorbeelden waarvan sprake hier) veelal niet eens over het verhaal op zich, maar op heel gerichte personages en hun “houdingen” of specifieke passages in het verhaal.
Het is op zo’n momenten dat ik geen moer meer geef om de mening van het internet. Dat vind ik bijzonder jammer, want die meningen interesseren me wel. Wanneer ik een grote titel review, vind ik het wel leuk om te kijken wat anderen er van vinden. Soms leer je dat je inderdaad iets gemist hebt of vraag je je af waarom meningen van anderen zo hard van die van jou verschillen.
“Emotionele reacties mogen er zijn, maar blijf wel eerlijk.”
Als ik een game 90 geef en iemand anders geeft die 70, dan wil ik weten waarom. Dan wil ik daar zelfs de discussie over aangaan, maar het heeft weinig nut de discussie aan te gaan met een schreeuwende bende die toch niet van plan is op welke manier dan ook zijn mening bij te stellen. Emotionele reacties mogen er zijn, maar blijf wel eerlijk.
Daar schort het echter te vaak aan: een deel van user reviews is dikwijls niet eerlijk. Genuanceerde meningen krijgen meestal ook geen aandacht online. Alles is fantastisch of rommel. Een gulden middenweg is zelden te vinden, zeker bij grote namen als The Last of Us Part 2 of pakweg Star Wars en Harry Potter. Waarmee ik niet wil zeggen dat elke journalist wel met een genuanceerde mening komt, daar zijn er meer dan genoeg die ook liefst zo luid mogelijk roepen. Er zullen ook genoeg mensen zijn die mijn mening niet genuanceerd vinden. Laat me echter wel duidelijk stellen: net zoals jullie ben ik ook gewoon een gamer in de eerste plaats en kan je dus enkel maar leren van andermans mening.
Ik ben echter wel benieuwd hoe de volgende lieveling van het internet, CD Projekt RED, behandeld zal worden na de release van Cyberpunk. We houden ons hart al vast als delen van die game ook geviseerd worden, om welke reden dan ook.
