PILE OF SHAME | 24. Darksiders III (2018)

Een gedocumenteerde poging van Uberkamper om zijn persoonlijke Pile of Shame tot nul te herleiden.

Uberkamper nam bij het begin van dit jaar het goede voornemen om zijn persoonlijke Pile of Shame te reduceren tot een vers geploegde akker in de polders van de Moeren (tot nader order nog steeds het meest vlakke stuk land van Vlaanderen).

24. Darksiders III (2018)

Opgelet: deze tekst bevat spoilers!

In de Apocalyps, het laatste boek van de bijbel dat spreekt over het einde der tijden, wordt verteld over een boekrol die van binnen en van buiten beschreven is en die verzegeld werd met zeven zegels. Wanneer deze zegels een voor een worden verbroken, rijden vier ruiters uit om dood en verderf te zaaien in alle uithoeken van de wereld. Aangezien de namen en rollen van de ruiters in het boek niet helemaal afgebakend zijn, duurt het tot de middeleeuwen vooraleer ze vereenzelvigd zijn met de figuren die we vandaag kennen als Oorlog, Honger, Ziekte en Dood. Vooral Ziekte kreeg  onder invloed van de vreselijke pestepidemieën van dat tijdperk een grotere rol in het tot stand brengen van het einde der tijden. Niet meer als onderdeel van de dood, zou hij voortaan onder de naam Pest geheel zelfstandig samen met zijn grimmige broeders een gesel vormen voor de mensheid. Daardoor verdween een meer canonieke ruiter op het witte paard die de brutale macht van het imperialisme voorstelt wat naar de achtergrond, maar tot op vandaag helaas nooit uit de geschiedenis.

In Darksiders wordt het olijke viertal verder vereenzelvigd met de Nephelim die in Genesis - dat is dan weer het eerste boek van de bijbel - beschreven worden als antediluviale reuzen die geboren werden uit de gemeenschap van gevallen engelen en menselijke vrouwen. De zielen van deze gestorven geweldenaars worden in sommige tradities vereenzelvigd met demonen. Dat de vier ruiters van de Apocalyps de laatst overgebleven Nephelim zijn is een goede narratieve vondst, maar exegetisch complete onzin.

In de wat mank lopende theologie van Darksiders draait alles verder om het behoud van de balans tussen goed en kwaad. Dat is dan weer een gnostische ketterij die volledig buiten onze Joods-Christelijke traditie valt. Sterker nog: net de Apocalyps vertelt over de definitieve overwinning van het Goede op het Kwaad en het einde van de breuk in de schepping zoals die wordt beschreven in Genesis.

Enkel de vraag of de Schepper van heel het kosmische circus - die in Darksiders uitblinkt in afwezigheid en onverschilligheid - ook het kwaad heeft geschapen, is theologisch relevant. Dit vraagstuk van de theodicee wordt in het spel poëtisch ‘The riddle of Sorrows’ genoemd, maar het ligt verder in het spel helaas quasi onaangeroerd in een hoek wat te stinken als een dode bunzing.

Natuurlijk verwachten spelers van Darksiders in de eerste plaats een goed verhaal en geen samenhangend wereldbeeld. Het uitermate creatieve spoor dat de vier ruiters in al hun geweld door onze traditie trekken heeft in ieder geval genoeg ruggengraat om de hele verhaalcyclus recht te houden en genoeg eigen smoel om niet per ongeluk verward te worden met een bestaande religie. Twee zaken waar de idiote boeken van Dan Brown of de op zich wel prettig wegspelende Gabriel Knight games grandioos op falen, om maar twee van de vele voorbeelden te geven.

Het verhaal van Darksiders begon in 2010, met War (Oorlog) – misschien niet het grootste licht van het apocalyptische kwartet – die per ongeluk veel te vroeg maar wel met volle overtuiging een aanvang maakt met einde der tijden. Dat bleek uiteindelijk een slinks complot te zijn van machten die de balans tussen goed en kwaad wilden verstoren. In het tweede deel van de reeks werd dit boze plan door Death (Dood) verder ontrafeld. Opmerkelijk voor de serie is het feit dat de twee laatste leden van het viertal niet de Pest en Honger zijn. Waarschijnlijk omdat dit figuren zijn waarmee het toch minder aangenaam is om mee te aperitieven of een jacuzzi te delen. In plaats daarvan werd gekozen voor Fury, een vurige dame met een uitermate opvliegend karakter en Strife, een – tja – strever, die in de spinoff Darksiders Genesis naar de zeden van de tijd een wat puberale karakter aangemeten krijgt en slechts volledig tot zijn recht komt in co-op (de vloek voor introverte gamers). Bovendien is het spel een prequel, wat een ander woord is voor teleurstelling.

Aan Fury is het in deze Darksiders III even wennen. Haar karakter is eigengereid, brutaal en opvliegend en wekt irritatie op bij iedereen die ze in het spel ontmoet, alsmede bij de arme gamers die met haar aan de slag moeten. Het narratieve talent van de makers van Darksiders (of ten overvloede de zeer soliede narratieve basis van de games) blijkt wederom uit het feit dat ze erin slagen om Fury doorheen het spel op een geloofwaardige manier milder te stemmen. Haar absolute minachting voor de mensheid wordt getemperd door het feit zat ze zelf een speelbal van hogere machten blijkt te zijn. Naar het einde van Darksiders III werpt ze zich uiteindelijk zelfs op als hun laatst overgebleven beschermer.

Pas in 2027 zal een volwaardige Darksiders IV op de wereld worden losgelaten. De vier ruiters van de Apocalyps zullen tegen dan elk op hun manier grandioos te kakken zijn gezet. Het lijkt er dan ook op dat in het vierde deel van de serie de vier ruiters tegelijk zullen uitrijden om een gigantische schop in de kloten te geven van iedereen die hen in de afgelopen delen de weg trachtte te staan. Dat is gezien de kwaliteit van al het voorgaande, iets waar Uberkamper naar uitkijkt als ware het de wederkomst van Christus.

De gameplay van Darksiders III ligt iets meer in de lijn van Dark Souls, wat betekent dat Fury iets minder tegenstanders voorgeschoteld krijgt, maar iets meer tijd krijgt om deze stuk voor stuk als tamme honden af te maken middels een wapen dat nog het best kan omschreven worden als een brandende zweep met zaagtanden. Tactisch vechten en bruut zinloos geweld liggen in Darksiders III erg dicht bij elkaar en dat past in ieder geval goed bij het karakter van Fury. Enkel de camera zit bij dit alles wat te dicht op de actie waardoor zij soms een of een slag op een onzichtbare tegenstander maakt of geraakt wordt door een aanval die van buiten beeld komt.

Rest Uberkamper nog om te melden dat ook de zeven levelbosses die doorheen het spel passeren, goed in het verhaal passen en zelfs enige relevantie hebben voor de psychologie en de karakterontwikkeling van Fury. Maar aangezien dit spel straks op het lijstje van elke rechtgeaarde gamer zou moeten staan ter voorbereiding van Darksiders IV bevat deze tekst verder geen spoilers. Wat blijft is enkele de oprechte aanbeveling om zelf een kleine twintig uur in de huid van Fury te kruipen. De triomf zal des te groter zijn in 2027.

Middle-Earth: Shadow of Mordor (2014)

Pro

- Darksiders blijft een ijzersterk verhaal
- Waarin de rol van Fury perfect past
- In 2027 komt Darksiders IV

Contra

- Camera iets te dicht op de actie
- Meeste levelbosses hebben slechts twee fases

Wie is Uberkamper?

Uberkamper. Zijn van nature trage en beschouwende speelstijl lijkt zozeer op "campen"  dat besloten werd deze doorgaans pejoratieve nomenclatuur als eretitel te adopteren. De variant met "K" i.p.v. "C" bleek evenwel ongelukkigerwijze naar het Duitste woord voor vechten te verwijzen, eerder dan naar het Engelse woord voor Kamperen. "Uber", eveneens aan het Duits ontleend, betekent dan weer: alles en iedereen overtreffend. Dat is natuurlijk, laat ons eerlijk zijn, de enige manier om een spel te spelen. Uberkamper kan dus evenzeer verwijzen naar het overtreffende vermogen om stil in een hoek te liggen en te wachten tot het spel gedaan is, als naar degene die het speelveld overheerst en domineert. De beiden zijn correct.