De Assassin’s Creed-reeks heeft ondertussen al flink wat kilometers op de teller staan. We hielden al halt in heel wat verschillende tijdperken en locaties: van het oude Griekenland tot de Amerikaanse revolutie. In Assassin’s Creed Valhalla trekken we opnieuw naar nieuwe horizonten, deze keer aan boord van een vikingschip. Ubisoft duwt je een bijl in de handen en stuurt je op pad naar het koude noorden, het groene Engeland en nog veel verder.
De wereld in Assassin’s Creed is er nog net een tikkeltje slechter aan toe dan de onze. Nadat Desmond in 2012 zichzelf opofferde om de mensheid te redden van een verzengende zonnevlam, staat onze aardbol nu alweer op het punt om uit elkaar te vallen. Net zoals acht jaar geleden, ligt onze redding opnieuw in het verleden: deze keer in het leven van de vikingkrijger Eivor. Net zoals bij Assassin’s Creed Odyssey kun je zelf het geslacht van Eivor kiezen, maar in tegenstelling tot die game kun je hier ten alle tijden tussen de mannelijke en vrouwelijke versie van je vikingkrijger wisselen.
Het leven van Eivor is gemodelleerd op dat van de helden uit de IJslandse saga’s. Je stapt in de winterlaarzen van een ruige Viking die thuis is op zowel land als zee, die even goed met wapens overweg kan als met poëzie en die evenveel van eer houdt als van zichzelf. Je kunt Eivor’s persoonlijkheid lichtjes bijsturen door keuzes te maken tijdens dialogen, maar erg veel variatie is er niet. De keuzes lijken er vooral te zijn om je aandacht scherp te houden tijdens de vele lange dialoogscenes die de game rijk is. Gelukkig zijn de stemacteurs over het algemeen van topkwaliteit en is hun prachtige taalgebruik ook letterlijk uit de saga’s overgenomen. Menig taalkundig hart begint ongetwijfeld te zingen wanneer Eivor naar rivieren als “zwanenpaden” verwijst of z’n schip een “golvenpaard” noemt.
Assassin’s Creed Valhalla begint in Noorwegen, waar je van Stavanger tot Bergen (en daar iets voorbij) kunt reizen. Na enkele missies vertrekken Eivor en z’n vikingcrew naar Engeland, waar je vier historische koninkrijken (on)veilig gaat maken. Daarnaast heeft de game ook nog enkele verrassingen in petto die we niet willen vergallen.
De gamewereld is de grote ster van deze game. Van het noorderlicht en de besneeuwde bergtoppen in Noorwegen tot de mistige moerassen en verlaten Romeinse ruïnes van Engeland: alles wordt op een prachtige manier in beeld gebracht. Het is makkelijk om te verdwalen en een uur tijd door te brengen met het beklimmen van bergen of het zoeken naar verborgen schatten.
Wanneer je de world map in Valhalla opent, merk je direct een groot verschil op met de manier waarop de game informatie aanlevert. Weg zijn de honderden map markers, want in plaats daarvan krijg je nu een map vol met simpele stippen. De kleur van deze markers geeft een hint naar wat je daar kunt vinden: goud voor een schat, blauw voor een mysterie, enzovoort. Een echte verbetering op het oude systeem is het niet: de meeste spelers zullen nog steeds van map marker naar map marker hollen, alleen weten ze nu niet precies waar ze naar op zoek zijn. Het had beter geweest als Ubisoft je meer filtermogelijkheden had aangeboden, zodat je zelf kan kiezen wat je op je wereldkaart te zien krijgt.
Buiten de wereldkaart heb je wel genoeg opties om de game aan te passen naar je eigen voorkeur. Je kunt ieder individueel deel van de HUD aan- of afzetten (tip: gooi dat kompas en de quest log direct buiten), verschillende moeilijkheidsgraden kiezen voor zowel combat en exploration, een colorblind modus activeren enzovoort. Voor de old school Assassin’s Creed-fans is er zelfs een optie om je hidden blade volledig insta-kill te maken, zodat zelfs de sterkste vijanden met één juiste dolkstoot richting Valhalla verhuizen.
De Hidden Blade is terug van weggeweest, na z’n tijdelijke afwezigheid in Odyssey. Eivor kan zich daarnaast ook in de achtergrond laten opgaan, dankzij de terugkeer van de social stealth-skills uit de eerste Assassin’s Creed-games. Met je kap op kun je een Saksendorp binnensluipen tussen een groep priesters of plaatsnemen op een bankje en je doelwit incognito in de gaten houden. Het is tof wanneer het werkt, maar de bewakers zijn extreem op hun hoede voor alles dat er maar een beetje Scandinavisch uitziet. Je hebt je bijl vaker nodig dan je soms zou willen.
Combat in Valhalla is brutaler en meer belonend dan bij de twee voorgangers. Je hebt je basis lichte en zware aanval waarmee je de guard-meter van je vijand probeert naar omlaag te brengen. Wanneer deze op nul komt te staan, kun je een stun move gebruiken om je verdwaasde tegenstrever vrij gewelddadig van kant te maken. Met iedere kill en objective verdien je experience points, waarmee je nieuwe skills kunt vrijspelen in de skill tree. Die laatste is een verschrikkelijk kluwen van onlogisch geplaatste nodes en abstracte uitleg: “+2% stealth damage” kopen voelt niet direct als een verwezenlijking aan, zeker wanneer je niets om stealth geeft maar de node verplicht moet kopen om aan een nieuwe combat skill te geraken.
Wil je de combat nog wat pittiger maken, dan kun je op zoek gaan naar verborgen Tomes of Knowledge. Hiermee leer je nieuwe abilities om je vijanden het leven zuur mee te maken. Sommige zijn vrij overpowered, zoals de mogelijkheid om een hele hoop pijlen tegelijkertijd af te schieten. Door deze weg te stoppen achter exploratie, moedigt Ubisoft spelers aan om meer te verkennen. Heel wat mensen zullen zo echter ook wat abilities mislopen.
Naast vechten en verkennen valt er nog heel wat te beleven in de wereld van Assassin’s Creed Valhalla. Aan boord van je langschip kun je door de Noorse fjorden en de Engelse rivieren zeilen. In bijna iedere havenplaats vind je wel iemand die je wil uitdagen tot een goed ouderwets drinkgelag of een spelletje Orlog. Dat laatste is een veel te verslavend dobbelsteenspel waarbij je een strijd tussen twee legers simuleert. De game bevat natuurlijk ook een pak zijmissies, al zijn die een pak korter dan we gewend zijn en hebben ze heel vaak een humoristische insteek. Perfecte tussendoortjes dus.
Ook op muzikaal vlak weet Assassin’s Creed Valhalla te imponeren. Jesper Kyd, die tot aan Revelations iedere episode in de reeks componeerde, maakt in Valhalla z’n glorieuze terugkeer. Samen met Sarah Schachner levert hij een prachtige soundtrack af. Einar Selvik, bekend van Wardruna, levert z’n imposante stem om de vikingliederen wat kracht bij te zetten. In-game wordt de muziek jammer genoeg wat verwaarloosd: zet in je instellingen de muziekfrequentie alvast op “hoog” voor je begint te spelen.
Het indrukwekkendste aan Assassin’s Creed Valhalla is ongetwijfeld het feit dat een game van deze schaal uitgebracht werd tijdens een pandemie. Qua performance is de game vrij goed geoptimaliseerd, met een vlotte 30fps op de oude generatie en een vrij stabiele 60 fps op de nieuwe generatie. Op de Xbox-platformen is wel en toe wat screen tearing merkbaar. Ook de HDR-implementatie van de game laat wat te wensen over, met een presentatie die soms vrij flets overkomt. Daarnaast zijn er enkele minieme bugs en een uitzonderlijke crash merkbaar, maar niets dat een patch niet kan oplossen.
