The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon arriveert op de Nintendo Switch 2 met een bijna onmogelijke opdracht. Deze nieuwe episode vormt geen losstaand avontuur, maar een sleutelmoment in een JRPG-saga die al meer dan twintig jaar en ruim een dozijn games overspant. Falcom mikt hier duidelijk op voortgang richting een grote finale, maar doet dat op een manier die tegelijk indrukwekkend, overweldigend en soms frustrerend is. Trails Beyond the Horizon is een rijk, inhoudelijk sterk spel, maar ook eentje dat regelmatig struikelt over zijn eigen gewicht.

Het verhaal pikt de draad weer op na Trails Through Daybreak II en plaatst je midden in de Calvard Republic, waar de wereld zich opmaakt voor de eerste bemande ruimtevlucht. Dat uitgangspunt geeft de reeks een frisse invalshoek en verbindt technologische vooruitgang met politieke spanning en verborgen agenda’s. Tegelijk grijpt Falcom deze gebeurtenis aan om meerdere verhaallijnen samen te brengen. Je volgt niet alleen Van Arkride, maar ook terugkerende hoofdpersonages als Rean en Kevin, elk met hun eigen route en perspectief. Dat versterkt het gevoel dat de saga naar een kruispunt toewerkt, maar het zorgt er ook voor dat het tempo vaak wordt afgeremd door constante perspectiefwissels.

Ik ben recent groter en – onvermijdelijk – duurder gaan wonen. In ruil daarvoor bedong ondergetekende bij zijn levensgezel één niet-onderhandelbare voorwaarde: carte blanche voor een eigen gameroom. Geen mancave vol neonlicht en koelkasten vol energiedrankjes, maar een functionele ruimte om een verloren gewaande gamehobby nieuw leven in te blazen. En zo stond er plots een bescheiden racesim-set-up, klaar voor lange avonden virtueel asfalt. Naast ontelbare rondjes in de vertrouwde simtitels die al langer furore maken in het genre, was er vooral één game waar ik naar uitkeek: Project Motor Racing. Niet alleen vanwege de expertise van de ontwikkelaars, maar ook door de beloftes. Maar zoals zo vaak blijkt de afstand tussen belofte en uitvoering groter dan een rempunt op koude slicks.

Ontwikkeld door Straight4 Studios, ontstaan uit de resten van het geannuleerde Project Cars 4, positioneert Project Motor Racing zich nadrukkelijk bij het serieuzere werk binnen het racegenre. De ontwikkelaars, met veteraan Ian Bell op kop, hebben de afgelopen maanden hoge verwachtingen gewekt met beloftes over realistische physics, een gevarieerd racewagenaanbod en een sterke focus op authenticiteit. Na uitgebreide tests op Xbox Series X, zowel met stuur als met controller, moeten we echter concluderen dat de game in zijn huidige staat  nog te veel structurele problemen heeft om volledig aan die gemaakte beloftes te voldoen. Project Motor Racing bevat zeker potentieel, maar voelt bij (en inmiddels ook een maand na) release onaf en inconsistent. Om maar te zeggen: iets banaal als een raceradar is nog maar net toegevoegd via de zoveelste patch.

Pokémon Legends: Z-A krijgt met Mega Dimension zijn eerste DLC. Maar kan deze DLC ook de gebreken van de base game verbeteren?

Na het afronden van de main game kan je naar het dak van Hotel Z gaan om daar het nieuwe personage Ansha en haar Pokémon Hoopa te ontmoeten. Lumiose City zit weer met problemen en jij wordt terug op pad gestuurd om spatial distortions te onderzoeken. Je tocht leidt je naar Hyperspace Lumiose, waar er ongelooflijk hoge concentraties aan mega energy zijn. Met de hulp van zowel oude vrienden als de nieuwe toevoegingen is het aan jou om deze hyperspaces te onderzoeken en ze te weerhouden om Lumiose op te zwelgen door hun groei.